achter de waterval

Er is een mooie beeldspraak van Jon Kabat-Zinn*, grondlegger van de Mindfulness, over de stroom van je gedachten als een waterval. Als je achter de waterval gaat staan, in een grot of rotsholte, stap je uit die stroom, en ervaar je rust en stilte.
Een prachtige beeldspraak, een die ook een verlangen oproept.
Want wie staat niet regelmatig, of misschien wel bijna voortdurend, onder die waterval. De kletterende stroom van je gedachten, de gevoelens en emoties die daardoor losgemaakt worden, de gebeurtenissen die hiermee gepaard gaan; de kracht en het lawaai van het water wat op je neergutst, en die je steeds meer in elkaar doet duiken.
Partner, kinderen, boodschappen, die presentatie, dat lastig overleg van morgen, die ontevreden klant, die moeder waar ik veel te weinig kom, die vriend die ik nog een kaartje moet sturen en hoe hard ik ook loop ik red het niet of ik doe het in ieder geval niet goed genoeg en als ik alle ballen al in de lucht weet te houden dan heb ik geen tijd meer om ergens nog van  te genieten......

En wat zou het dan heerlijk zijn om hier even uit kunnen te stappen, even in de stilte te staan, even niets te hoeven....

Niets doen is als bezigheid uit onze maatschappij en onze cultuur verdwenen. Hoewel ook in vorige generaties heel hard werd gewerkt, en de avond met name bij minder welvarende mensen werd gebruikt om te naaien, te repareren en door te leren, was er in ieder geval nog meer sprake van enkelvoudige handelingen. Het drinken van koffie, het zetten van thee, het nemen van pauze in de zin van even stoppen met wat je aan het doen bent, als enkelvoudige bezigheid is het verdwenen. Alles moet zin hebben, ergens mee gecombineerd worden, nuttig zijn, zelfs ontspanning moet ergens toe leiden, in cultureel of sportief opzicht. Alleen het roken van een sigaret lijkt soms met volledige aandacht als enkelvoudige bezigheid te worden uitgevoerd. Maar dat is om allerlei andere redenen weer niet aan te bevelen.

Het beeld van die plek achter de waterval, als plaats waar de tijd even stil staat, waar stilte en bewegingsloosheid heerst, roept een verlangen op. Het verlangen om daar te zijn, al is het maar even.

Ik ga er iedere morgen heen, tijdens mijn meditatie. Maar ook wie niet 'officieel' mediteert kan er komen. Misschien niet in een keer, of niet zo lang, maar geleidelijk aan kun je de waterval even laten voor wat hij is. Door rustig te gaan zitten, in kleermakerszit of op een stoel, en door langzaam en aandachtig in en uit te ademen.  Ga niet krampachtig die waterval van je gedachten vermijden, maar richt steeds weer je aandacht op je ademhaling. Met je handpalmen op je knieën; laat spanningen en gebeurtenissen die geweest zijn los. Met geopende handen (handpalmen naar boven); sta open voor alles wat er is en nog gaat komen. Meer niet; rustig zitten, stilte, en in en uitademen. Of een ticket kopen naar een mooie vakantiebestemming. Met waterval.

Toen ik deze column in gedachten al klaar had, liep het spaak in het Catshuis. Hetgeen een stroom aan gedachten bij mij opriep. Maar vooral wenste ik dat alle politici het zichzelf en ons zouden gunnen om ook eens achter die waterval te gaan staan. Bezinnen, stil staan bij keuzes en te nemen stappen, op een ander niveau je bewust zijn van je handelen en de gevolgen, weer kunnen voelen of dat wat je wilt het goede is, niet alleen in termen van macht, economisch gewin en eigen belang. Maar vooral terugvinden wat juist is, wat integriteit inhoudt, wat zorg en loyaliteit is, en waar je voor staat, of stond toen je nog tijd had om te voelen. En dan die dromen terughalen, en de moed om te doen wat juist is.
Allemaal te vinden, als je de tijd durft te nemen stil te staan.
En als zij het niet doen, laten wij, de kiezers, het dan in ieder geval doen.


*Jon Kabat-Zinn; "waar je ook gaat daar ben je". Uitgeverij Servire