Aandacht
We kregen een berichtje van een dierbare vriendin uit Amerika, met de vraag of haar pakje al was aangekomen. Als check noemde ze het adres waar ze het had heengestuurd, en helaas, zowel de naam van de straat als de postcode bevatte een aantal fouten. Ik heb haar beloofd op zoek te gaan naar het pakketje. Hoe komen die fouten toch in het adres? We hebben haar al heel vaak, op papier, het juiste adres gegeven. Waarschijnlijk was ze er, terwijl ze het adres opschreef, niet met haar volle aandacht bij. Zo is ze, geweldig, maar warrig. Gesprekken met haar zijn boeiend maar verwarrend, omdat ze van het ene op het andere onderwerp overstapt en we haar gedachtensprongen daarbij niet altijd kunnen volgen. Tegelijkertijd, omdat we merken zijn dat ze niet met haar aandacht is bij wat ze aan het doen is, gaan wij daar op letten, zodat wij op tijd het gas laag draaien als zij kookt, op de weg letten terwijl zij rijdt, voor haar de tijd in de gaten houden als we weten dat ze weg moet voor een afspraak......
De warrigheid van deze vriendin is charmant, het maakt onderdeel uit van haar boeiende persoonlijkheid, en behalve een zoekgeraakt pakketje (en een keer in de kluis van een hotelkamer achtergelaten huissleutels) heeft het tot op heden nog niet tot veel problemen geleid.
Zelf ken ik ook dat afgeleid zijn, het met je gedachten ergens anders zijn, niet bij wat je op dat moment aan het doen bent, maar bij de volgende afspraak, de klussen van morgen, de belangrijke bijeenkomst van volgende week. Het geeft drukte in je hoofd, vol met dingen die je op dat moment niet kunt oplossen.
Het betekent ook minder aandacht voor wat je aan het doen bent. Dat laatste heeft in mijn geval regelmatig geleid tot verdwalen, het kwijtraken van allerlei spullen en mislukte maaltijden. Het effect op lange termijn was stress omdat het op allerlei terreinen misging, en een gevoel van onmacht omdat ik niet wist hoe dit op te lossen. Na een lange weg met onder andere een burn out, vervolgens het verkijgen van inzicht en tot slot een aantal ingrijpende wijzigingen in hoe ik mijn leven leef, ben ik nu inmiddels een heel tevreden mens. De lessen die ik heb geleerd, de wijsheden zo je wilt die ik heb opgedaan, gebruik ik nu ook in mijn werk als coach. Mindfulness is hierbij mijn uitgangspunt, en leven met aandacht is hierbij een van de basisbegrippen.
Inmiddels werk ik vaak met cliënten die met hetzelfde worstelen. In eerste instantie is het vaak onbewust worstelen, de stress of spanning wordt wel gevoeld, maar de link met waar dat vandaan komt is nog niet gelegd. Het is een vertrouwd patroon; waar je ook bent en wat je ook doet (werken, wandelen, autorijden), altijd zijn daar die (vaak negatieve) gedachten. Nadenken over wat er niet goed gaat, niet goed dreigt te gaan, wie wat heeft gezegd en waarom (invullen), het kost allemaal een hoop energie.
Natuurlijk is het soms zinvol om op een rustig moment na te denken over een probleem of situatie, en hier een oplossing voor te bedenken. Als dat met een frisse blik kan, leidt dat vaak tot inzicht en oplossingen. Maar het piekeren waar ik het over heb, het blijven herhalen en malen en in een kringetje ronddraaien, is op zijn minst zinloos maar leidt in veel gevallen tot bovengenoemde stress en machteloosheid.
En ook heel belangrijk, zeker vanuit het perspectief van de mindfulness; het ontneemt je de kans om in het hier en nu te zijn. Het klinkt misschien gek, maar er is veel rust te vinden in het met aandacht schillen van een appeltje, het roeren in een pan soep (vergeet niet te ruiken!), of het kijken naar een vogel. Wat voor vogel is het? Fluit hij? Wat is hij aan het doen?
Dit gezegd hebbende ben ik, zelf een dromer, de laatste om te zeggen dat dromen, het hebben van mooie en creatieve gedachten en beelden niet zou mogen. Ik denk dat dat net zo goed bijdraagt aan een mooie dag. Het maakt de wereld een stukje mooier, en kan leiden tot nieuwe ontwikkelingen, prachtige kunst, en oplossingen voor schijnbaar onoplosbare problemen. Of het geeft je gewoon een goed gevoel.
Of je nu piekert of droomt, vergeet het hier en nu niet. Leven in het hier en nu is een kunst die het waard is beoefend te worden. Dat wat je aan het doen bent je volle aandacht schenken, is in mijn ogen levenskunst.
De kunst om te genieten van het moment, als je wandelt in een prachtig herfstbos, te genieten van je kop koffie dat je net zorgvuldig hebt gezet, dat stuk te schrijven, of dat beeld te maken, met aandacht, zodat het mooi wordt, goed smaakt, iets van jou is.
'Dat wat je aandacht geeft groeit', met een grappige term ook wel de 'piemeltheorie' genoemd, werkt. Niet alleen bij waar de term naar verwijst, maar ook bij wat je maakt, bij wat je doet, en in je ontmoetingen met andere mensen en dieren.
Hoe is het met jouw aandacht? Sta er eens bij stil, en begin klein. Schil een appel, begroet iemand, maak thee, knuffel hond/kind/partner. Laat dat even het enige zijn wat je doet, in gebaar en in gedachten, en geniet! Sta, naderhand nog eens stil bij het effect, en als het goed voelde, doe het dan vooral nog eens, of probeer eens iets anders, met aandacht.
